تبلیغات
هیئت محبان الحسین (ع) متوسلین به علمدار کربلا (پنج شنبه شب ها) - هروله چیست ؟
هیئت محبان الحسین (ع) متوسلین به علمدار کربلا (پنج شنبه شب ها)

تهرن- خیابان ابوذر(فلاح) میدان مقدم خیابان شهسوار جنوبی کوچه شهید اسماعیلی حسینیه انصارالحسن(ع)

 فلسفه هروله کردن چیست؟

 

اول:معنای هروله

هروله مصدر میباشد وفعل ماضی آن هرل و به معنای شتاب در راه رفتن میباشد واصلا به معنای بالا وپایین دویدن نیست ودر لغت عرب برای راه رفتن درجاتی است که یکی هروله است:(المَشْی ثم‏ السَّعْیُ‏، ثم‏ الإِیفَاضُ‏. ثم‏ الهَرْوَلَةُ ثم‏ العَدْوُ. ثم‏ الشَّد برگرفته از کتاب فقه اللغه) بنابراین هروله به معنای بالا وپایین دویدن نیست ومیتوان گفت که این گونه راه رفتن بنا به دلایلی میتواند باشد مانند اضطراب وپریشان حالی ویا حیرت وسردرگمی و و...که باعث اینگونه راه رفتن در انسان میشود.

دوم:فلسفه هروله:

هروله را خداوند یک عمل مستحبی ودر میان صفا ومروه وبرای مردان قرار داده است وحکمتهایی را نیز برای آن قرار داده داده است مانند:

الف) به پا داشتن ذکر خدا

رسول خدا صلّی الله علیه وآله وسلّم در فلسفه تشریع بعضی از احکام حج فرموده است:

اِنَّما جُعِلَ الطَّوافُ بِالبَیتِ وَالسَّعیُ بَینَ الصَّفا وَالمَروَة وَرَمیُ الجِمار لاقامَةِ ذِکرِ الله لا لِغَیرِه.

خداوند طواف و سعی بین صفا و مروه و رمی جمرات را جهت اقامه ذکر و یاد خود قرار داده است، نه برای غیر آن.

ب) ذلیل ساختن ستمگران

امام صادق علیه السلام درباره حکمت و فلسفه تشریع سعی فرموده است: «جُعِلَ السَّعیُ بَینَ الصَّفا وَالمَروَة مَذَلَّةً لِلجَبّارین»

 «سعی بین صفا و مروه جهت ذلت و خواری ستمگران قرار داده شده است».

هم چنین ابوبصیر از امام صادق علیه السلام روایت کرده است که حضرت فرمود:

ما مِن بُقعَةٍ اَحَبُّ اِلَی اللهِ مِنَ المَسعی لاَنَّهُ یُذِلُّ فیها کُلَّ جَبّار.(?)

هیچ قطعه زمینی، نزد خداوند از محل سعی، دوست داشتنی‌تر نیست، زیرا خداوند هر سلطه‌گر ستیزه‌جویی را در آن خوار و ذلیل می‌‌کند.

ج) تجدید خاطره سعی هاجر در طلب آب

امام صادق علیه السلام یکی از فلسفه‌های سعی را، تجدید خاطره سعی هاجر در طلب آب دانسته‌اند و می‌فرماید:

اِنَّ اِبراهیمَ لَمّا خَلَفَ اِسماعیلَ بِمَکَّة عَطَشَ الصَّبی فَخَرَجَت اُمُّهُ حَتّی قامَت عَلَی الصَّفا فَمَضَت حَتّی انتَهَت اِلَی المَروَة… حَتّی صَنَعَت ذلِکَ سَبعاً فَاَجرَی اللهُ ذلِکَ سُنّة.(?)

هنگامی که ابراهیم علیه السلام فرزندش اسماعیل را در مکه سکونت داد بر اثر کم آبی تشنه شد … مادرش هاجر، جهت تهیه آب به صفا و مروه رفت و هفت مرتبه بین این دو کوه جهت پیدا کردن آب رفت و آمد کرد. خداوند همین عمل هاجر را سنت قرار داد.

د) صفا بخشیدن به روح

امام صادق علیه السلام در حدیثی فرموده است:

اِذا اَرَدتَ الحَجّ… وَاَصْفِ رُوحَکَ وَسِرَّکَ لِلِقاءِ اللهِ تَعالی یَومَ تَلقاهُ بِوُقُوفِکَ عَلَی الصَّفا وَکُن ذا مُرُوَّةٍ مِنَ الله تَقیّاً اَوصافکَ عِندَ المَروَة…

هنگامی که قصد حج رفتن کردی… و به صفا رسیدی، روح خود را برای دیدار خداوند در قیامت، تصفیه کن و با رسیدن به مروه، مروّت و جوانمردی برای خداوند پیشه ساز

اما اینکه چرا در هیئت هروله میکنیم؟:

میتوان اینگونه بیان کرد که مابرای اینکه تجدید نماییم یاد مصایب اهلبیت را اقدام به این کار مینماییم ممکن است سؤال نمایید کدام دویدن ها:در زیارت ناحیه مقدسه آمده است:آن هنگام که بانوان اسب تو را دیدند که خوار و ذلیل گردیده و نگاه کردند که زین اسبت کج شده( و در هم پیچیده) است، از حرم و پناهگاه خیمه ها خارج شدند و به سوی محل کشته شدنت شتابان می رفتند. ( وَ اِلی مَصرَعِکَ مُبادِراتٌ)همچنین در مقاتل آمده: هنگامی که امام حسین(ع) به زمین افتاد( وَ لَمّا سَقَطَ الحُسَینُ اِلَی الاَرضِ) حضرت زینب از درب خیمه خارج شد، در حالیکه ندا سر می داد، وای از مصیبت برادرم! وای از مصیبت آقا و بزرگم!و در کتاب تظلم الزهرا(س) آمده است: وقتی حضرت زینب(س) از واقعه مطلع شد بی هوش بر روی زمین افتاد. آنگاه که به هوش آمد دوان دوان به سوی معرکه رفت( حتی انتهت الی المعرکه) و در این حال گاهی پایش به پایین لباسش گیر می کرد و گاهی از شدت مصیبت و دهشت با صورت بر زمین می افتاد. تا وقتی که به آنجا رسید. در آن لحظه شروع کرد به نگاه کردن به سمت چپ و راست و برادر خود حسین(ع) را دید که بر روی زمین افتاده است. در جای دیگر دارد:حضرت زینب کبری(س) به سوی حضرت زین العابدین(ع) رو آورد و گفت: ای باقی مانده ی از گذشتگان و ای سرپرست و مددکار بازماندگان! ایشان در خیمه های ما آتش افروختند. اینک درباره ی ما چه دستوری می فرمایی؟امام سجاد(ع) فرمودند: بر شما باد به فرار کردن. (علیکن بالفرار) آنگاه دختران رسول خدا(ص) از دشمنان فرار کردند در حالی که صیحه می زدند و گریه می کردند و ندبه می نمودند. بنابراین شخص عزادار و مصیبت دیده، در اوج درک مصیبت و اضطرار اقدام به هروله می نماید که با حالت تصنعی و ظاهری فرق دارد، اگر چه تظاهر به عزاداری در بیانات بزرگان تصریح شده است. پس انجام هروله در واقع زمان اوج عزاداری برای فرزندان امام حسین میباشد که دیگر عزادار از خود بیخود شده وبه یاد مصایب ایشان اقدام به هروله مینماید وبا اینکار یاد دویدنهای جانسوز فرزندان امام حسین را زنده مینماید.

سوم:تاریخچه هروله:

از آنجایی که هروله ناشی از یک حالت درونی فرد میباشد(که باعث اینگونه راه رفتن او میشود مانند اینکه فرد از شدت اضطراب وپریشانی اینگونه راه میرود ویا...)بنابراین معلوم نیست،ممکن است هر کسی این کار را کرده باشد امام اولین شخصی که بین صفا ومروه هروله کرد هاجر بود که دنبال آب برای فرزند خردسالش اسماعیل بود.البته ما مستنداتی داریم که هروله درمیان عزاداران حسینی از زمان قدیم بوده است ویک نوع عزاداری سنتی میباشد(البته منظورم هروله است ونه بالا پایین پریدن ودست تکان دادن و...که در شأن مجلس امام حسین نیست) برای مثال مطلبی را از ایت الله قرهی نقل قول میکنم:

آیت‌الله مولوی قندهاری، کنز خفیّ الهی‌ می‌فرمودند: آیت‌الله العظمی سیّد ابوالحسن اصفهانی می‌فرمودند: من از این حصر مرجعیّت فراری‌ام! لذا خود آقا، حضرت حجت(عج) در آن توقیعی که به ایشان داد، به ایشان امر کرد: در همان دهلیز بنشین و به سؤال مردم جواب بده، «اجلس فی الدهلیز و اقض حوائج الناس نحن ننصرک». و إلّا خود ایشان می‌فرمود: من از این حصر مرجعیّت، از این حصری که خودمان درست کردیم، فراری هستم. بعد فرموده بود: من اصلاً دوست دارم یک موقعی روضه بخوانم، یک موقع دستمان را بالا ببرم که معمولاً می‌گویند: آقا! در شأن شما نیست!

در اربعین دیدم که ایشان عمامه از سر درآورد، حالا مرجع بزرگوار، ابهّتی دارد، ولی دیدم دوید و دنبال بادیه‌نشینانی که هروله‌کنان به سمت حرم می‌آیند، رفت. گفتند: آقا! این در شأن شما نیست حالا مردم چه می‌گویند! گفت: چه دارید می‌گویید؟! وقتی من دارم می‌بینم که آقاجانمان دارد مابین این‌ها می‌دود و هروله می‌کند، من بایستم؟! در حرم آمدند، یک دفعه دیدند ایشان دارد زارزار گریه می‌کند. به او گفتند: آقا! شما همیشه حرم می‌آیید، چرا این‌ طور می‌کنید؟ ناگهان دیدند به زبان مبارکش جاری شد: چه خوش است صوت قرآن زتو دلربا شنیدن ... هر که این‌ طور شد، صدای دلربای آقاجان را هم می‌شنود.

آداب دعا همین است که شما داد بزنی، فریاد بزنی، ناله بکنی، گردن کج کنی، نه فریاد بی‌خود، اگر واقعاً سوختی، امّا حداقل اینکه خضوع داشته باش و دستانت را بالا بیاور.

چهارم:نظر علما ومراجع در مورد هروله:

در مورد هروله در مجالس عزاداری اگر به نحو متعارف و به گونه‏اى باشد كه از نظر عرفى موجب وهن مراسم عزادارى نشود و از مظاهر حزن و اندوه در عزادارى محسوب شود،اشکال ندارد

امام خامنه ای: آیا هروله كردن در موقع سینه زنى (بالا و پایین پریدن) صحیح است؟
اگر موجب وهن مذهب یا مؤمنین یا مراسم عزادارى معصومین «علیهم السلام» باشد، جایز نیست و در هر حال بهتر است مؤمنین مراعات شؤون عزادارى معصومین «علیهم السلام» بویژه سید و سالار شهیدان اباعبدالله الحسین «علیه السلام» را بنمایند.

آیه الله صافی: گاه می‌شود كه اشخاص مصیبت‌زده از شدّت تأثر از جا بر می‌خیزند و می‌روند و می‌آیند و خود را می‌زنند و فریاد می‌كنند؛ اگر كسی در مصیبت حضرت سیدالشهدا سلام‌الله‌علیه كه اعظم مصائب است واقعاً چنین حالی پیدا كند، یا مثل تباكی چنین حالی را دارد نمی‌توان این حالات را اهانت دانست. در این موارد سلیقه‌ها مختلف است؛ بحسب ازمنه و امكنه فرق پیدا می‌كند و عرف عام را باید ملاك دانست. آنچه لازم است این است كه همه بر حفظ و شكوه و عظمت و حقیقت و وقار قدس و ملكوتی این برنامه و نشان دادن كمال حزن و اندوه خود اهتمام نمایند.

پنجم:چرا علما در این مراسم شرکت نمیکنند؟

علما در جلسات عزای سیدالشهدا شرکت میکنند واصلا در محضر علما ومراجع به همین سبک وسیاق سنتی عزاداری میشود یعنی روضه+زمینه+واحد نس+واحد تند+دودمه+شور وگاها این جلسات بعد از ذکر دودمه وارد هروله میشود که جمعیت به صورت خودجوش واز سر اضطراب و پریشان حالی هروله میکنند.
نوشته شده در سه شنبه 20 اسفند 1392 ساعت 12:22 بعد از ظهر توسط محبان الحسین متوسلین به علمدار کربلا نظرات |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت